امرتا پریتم کی سب سے شہرہ آفاق نظم "اج آکھاں وارث شاہ نوں "
اج آکھاں
وارث شاہ نوں کتھوں قبراں وچوں بول
تے اج کتاب عشق دا کوئی اگلا
ورقہ پھول
اک روئی سی دھی پنجاب دی تُوں
ِلکھ ِلکھ مارے وین
اج لکھاں دِھیاں روندیاں
تینوں وارث شاہ نوں کہن
وے دردمنداں دیاں دردیا اُٹھ تک اپنا پنجاب
اج بیلے لاشاں ِوچھیاں تے لہو دی بھری چناب
کسے نے پنجاں پانیاں وچ دِتی زہر رلا
تے انہاں پانیاں نے دھرت نُوں دِتا پانی لا
ایس زرخیز زمین تے لُوں لُوں پُھٹیاں زہر
گِٹھ گِٹھ چڑھیاں لالیاں فٹ فٹ چڑھیا قہر
وے او ہُلی سی واں فیر وَن وَن وگی جا
اوہنے ہر اِک وانس دی ونجھلی دِتی ناگ بنا
پہلا ڈنگ مداریاں منتر گئے گواچ
دوجے ڈنگ دی لگ گئی جنے کھنے نوں لاگ
ناگاں کِیلے لوک مُونہہ بَس فیر ڈنگ ہی ڈنگ
پلو پلی پنجاب دے نیلے پے گے انگ
وے گلیوں ٹُٹے گیت فیر، ترکلیوں ٹُٹی تند
ترنجنوں ٹُٹیاں سہیلیاں چرکھڑے کُو کر بند
سنے سیج دے بیڑیاں لُڈن دِتیاں روڑھ
سنے ڈالیاں پینگ اج پپلاں دِتی توڑ
جتھے وجدی سی پُھوک پیار دی اوہ ونجھلی گئی گواچ
رانجھے دے سب وِیر اج بُھل گئے اوہدی جاچ
دھرتی تے لہُو وسیا قبراں پئیاں چون
پرِیت دِیاں شہزادیاں اج وِچ مزاراں رون
اج سبھے کیدو بن گئے حُسن عشق دے چور
اج کتھوں لیائیے لبھ کے وارث شاہ اِک ہور
اج آکھاں وارث شاہ نُوں کتھوں قبراں وچوں بول
تے اج کتاب عشق دا کوئی اگلا ورقہ پھول